donderdag 1 december 2016

Rust

 We merken dat we na vele hectische jaren écht toe zijn aan rust. En wat is het fijn om daar nu letterlijk en figuurlijk de ruimte voor te hebben!


Ik vind dat je die behoefte aan rust terugvindt in ons huis.

Waar bij ons vorige huis 'gezellig' vaak de boventoon voerde wanneer mensen hun gevoel bij ons huis omschreven, krijgen we nu vaak teruggekoppeld dat mensen hier zo'n balans en rust ervaren.

Mooi om te zien wat je interieur met mensen doet... Zo zie je maar weer hóe belangrijk die woonplek is, al wisten jij en ik als interieurjunks dat natuurlijk al lang;-)


Natuurlijk zullen er heel veel mensen die sobere kleuren en rustige decoratie maar een dooie boel vinden. Maar dit huis geeft ons precies wat wij nodig hebben en dat is wat telt.



De warme sfeer, de rust en de ruimte: We genieten er elke dag van. We zijn altijd huismussen geweest, maar als we niet oppassen worden we nog echte kluizenaars, zo goed voelen we ons thuis!


Het is alweer ruim anderhalve week geleden dat we de eerste verjaardag in ons nieuwe huis vierde (ons meisje werd 17 jaar) en komend weekend staat het Sinterklaasfeest voor de deur. Door al het gedoe rondom de Zwarte Pieten discussie is de glans er wat mij betreft een beetje vanaf. En voor ons is dit het eerste jaar dat we het vieren zonder 'gelovigen'. Dat vind ik best wel even wennen na 19 jaar...  Het is betwijfelend of we het volgend jaar nog gaan vieren, dus gaan we er dit jaar maar eens wat moois van maken.

Ik wens iedereen die ook aan pakjesavond doet heel veel plezier en gezelligheid toe!

Judith

vrijdag 25 november 2016

Aanloop naar kerst

We worden overspoeld met foto's van huizen die ondergedompeld worden in kerstsfeer. Soms al 'all the way' maar vaak ook met wat subtielere decoraties die verklappen dat de feestdagen er weer aankomen. Verder kunnen we als we willen iedere week verschillende 'kerst open dagen' bezoeken, de ene nog mooier dan de andere.


Wat geniet ik van die inpiratie! Ik heb de laatste jaren weinig zin gehad om ons huis (of keet) in kerstsfeer te brengen. Nou ben ik sowieso een type die de kerstdecoratie snel beu is, dus begin ik er zelf niet te vroeg mee. Maar omdat we de afgelopen jaren 'onderweg' waren  naar onze woondroom, was de zin hélemaal weg om de opslag bij mijn ouders in te duiken...


Zou het daarom zijn dat ik er nu voor het eerst sinds jaren ontzettend veel zin in heb? Niet te vroeg uiteraard, want dan ben ik er tegen de tijd dat het 24 december is al op uitgekeken. Maar ik ben wel van plan om uit te gaan pakken... Hopelijk ga ik niet doorslaan haha


En a.s. zondag begint Advent. Nou ben ik zelf helemaal niet kerkelijk, al heb ik wel een katholieke opvoeding genoten en moest ik als kind iedere zondag naar de kerk van mijn moeder en op kerstavond zaten we er natuurlijk ook. Ik zat bij het kinderkoor en heb mooie herinneringen aan die tijd. Toch werden de kerkbezoeken rond mijn pubertijd significant minder en dat is nooit meer goed gekomen. Ondanks dat ik merk dat ik me prettig voel in een kerk, heb ik weinig met het instituut en kom ik er nog maar zelden.


Maar Advent vind ik een mooie aanloop naar de kerst. Het is een manier om mijn stylinghart op een subtiele manier iets met het naderende kerstfeest te laten doen. 


Ik heb niet gekozen voor een klassiek stuk met 4 stompkaarsen, maar ik heb bij de Action gedroogde takken gekocht en daar nonchalant een open ster van gebonden met binddraad (ook van diezelfde winkel). Met binddraad heb ik enkele takken bekleed met mos (wederom daar gekocht) en mijn sobere, simpele advent 'krans' is klaar! De glaasjes kocht ik onlangs bij 'De Potstal', waarin de komende zondagen iedere dag een extra kaarsje zal branden.

De donkere dagen voor kerst zijn begonnen, heb jij er ook al zin in?

Fijn weekend!
Judith


vrijdag 18 november 2016

Bij elkaar geraapt zooitje

Geheel tegen de huidige trend in van kleine tafeltjes of bankjes in de zithoek, wilde ik graag een grote salontafel. Onze woonkamer staat niet zo vol en dat is bewust zo. Deze ruimte is heerlijk rustgevend en dat wil ik graag zo houden. Ondanks dat de kamer door een grotere salontafel voller staat, straalt het geheel toch rust uit... Het is geen publiek geheim dat grote stukken rust brengen. En de palletwagen in originele staat kwam totaal niet tot z'n recht hier.

Dus werd ie aangepast aan z'n nieuwe woonomgeving. 


Van 80cm x 120cm groeide hij uit tot 140cm x 140cm. Een wezenlijk verschil! Het onderstel heeft mijn oom helemaal uit elkaar gehaald, om vervolgens een nieuw frame te maken en daarna de wielen, de pootjes en het ander beslag er weer aan te lassen.


Afgelopen zomer gingen we puin ruimen buiten. Voor onze woonunit hadden we brandhout gebruikt om een pad en zithoek in het unittuintje te creëren. Toen de planken erin gingen, was het geen mooi hout. Maar er zijn veel bouwvakkersschoenen overheen gelopen en na anderhalf jaar vond ik de planken erg mooi geworden. Dus heb ik wat planken gesorteerd en ben ze daarna grondig gaan afschrobben... Echt iedereen verklaarde me voor gek, maar ik zag dat ik daar nog wel iets moois van kon laten maken.


En nu moet iedereen die mij toen uitlachte, toch inzien dat ik helemaal niet zo gek was? Als tafelblad doet dat brandhout het nog niet zo verkeerd! Zouden ze achteraf geen spijt hebben, dat ze afgelopen zomer niet ook een paar planken eigen gemaakt hebben?;-)

Zo zie je maar weer, wat voor de één rotzooi is, is voor de ander goud!

 

Al zie ik nu op deze foto's wel, dat het latje -nieuw hout- wat Bas aan de onderkant gebruikt heeft, zichtbaar is wanneer je door je hurken gaat... Dus dat zal ik nog eens even in de loogbeits zetten (waar bloggen goed voor is!).


Onder de tafel staat een oude trog, met daarin de afstandbedieningen en dekentjes om mee op de bank weg te kruipen binnen handbereik. En tijdens deze lange avonden hangen we uiteraard ook wat meer hier rond.


Voor nu staan er nog drie dingen op de to-do-list in de woonkamer en dan is ie helemaal af... Maar daarover blog ik vast weer een keer!

Fijn weekend,
Judith

zondag 30 oktober 2016

Bijzettafel

Hij is al voorbij gekomen, onze nieuwe bijzettafel. Maar ook op mijn blog ga ik graag nog eens wat aandacht besteden aan onze nieuwste aanwinst, want ik ben er ontzettend blij mee!


De antieke hangoortafel had bij de verhuizing een plek gekregen in onze woonkamer. En hoe mooi ik 'm ook vond in onze vorige huizen, nu kwam ie niet tot z'n recht... Hij was te klassiek, te sierlijk en te verfijnd voor dit stoere huis. Hij viel helemaal weg in zijn nieuwe woonomgeving.

voor

Maar we hadden nog zoveel te doen, dus dit had geen prioriteit en voorlopig stond die tafel er nog prima en kon ik op mijn gemak bekijken wat ik nu precies wilde in deze hoek van de kamer.

 We hadden afgelopen winter, tijdens de bouw, al prachtige planken en balken van oude eiken spoorbielzen gekocht... Als je mooi hout tegenkomt tegen redelijke prijzen dan moet je je slag slaan!

Dat mooie hout lag geduldig in onze garage te wachten en al is de stapel aanzienlijk verminderd: Er lag nog genoeg voor een bijzettafel. Dus ging ik aan het meten en ontwerpen en heeft Bas daarna zijn gereedschap erbij gehaald om dat ontwerp uit te werken en zo werd er vorm gegeven aan onze nieuwe bijzettafel.


Alweer tafel nummer zes van zijn hand en Bas heeft zichzelf overtroffen, want ik vind deze tafel de allermooiste van allemaal! Helaas werd mijn geduld op de proef gesteld toen hij ruim twee weken geleden door zijn rug ging... Hierdoor werd het project wat nog nèt niet afgerond was op de langere baan geschoven. Maar afgelopen week hebben we de puntjes op de 'i' gezet en hebben we een beroep gedaan op de spierbundels van onze zoon om de tafel op z'n plek te zetten. 

Een vriendin van me snapte niet waarom die hangoortafel van mij weg moest, want die stond er toch mooi? Toen ze onlangs hier kwam en een blik wierp in onze woonkamer, snapte ze het in één keer wel: Het klopt nu gewoon!



Het mooie van zelf ontworpen en zelf gemaakt en dan ook nog eens van zo'n mooi doorleefd eikenhout, maakt zo'n meubelstuk uniek en eigen! Trots op mijn vent, want zo'n 2 jaar geleden kwam hij thuis te zitten met een burnout (handige timing was dat niet zo net voordat we gingen bouwen) en de nasleep ervan is onder andere dat het klussen niet meer zo vanzelfsprekend is en makkelijk gaat dan eerst. En omdat de simpelste dingen soms gewoonweg niet lukken, is de zin in klussen vaak ver te zoeken. Daarom heeft hij lange tijd tegen dit project opgehikt, maar gelukkig lukt het klussen soms wél en dan zijn we allebei extra blij!

En daarom ga ik nu lekker spammen met sfeerbeelden van het mooie eindresultaat, al vind ik zelf dat je op de foto's niet echt goed kunt zien hóe gaaf ie er in werkelijkheid bij staat;-)

 
  
 

Het volgende tafelproject staat alweer in de startblokken: De palletwagen die we als salontafel gebruiken is voor deze zithoek te klein. Ik heb overwogen voor een andere tafel te gaan en de palletwagen naar de speelkamer te verhuizen. Maar dat onderstel van staal en die wielen... Ik vind dat zo mooi staan hier, dat we ervoor gekozen hebben om 'm op maat te laten maken. Hiervoor hebben we mijn oom benaderd en die gaat het staalwerk weer voor zijn rekening nemen: Hoera! Ongeduldig als ik ben, verheug ik me nu al op het eindresultaat!

Groetjes,
Judith

maandag 24 oktober 2016

Leeslamp

Ik was al een hele tijd op zoek naar een leeslamp voor bij de bank. Een héle mooie vond ik de Spezia van Tierlantijn, maar van de prijs werd ik minder vrolijk...


 Vandaar ook dat mijn zoektocht wat langer duurde, want ik ben zo'n type die dan best wat geduld kan opbrengen en wacht totdat er wat op mijn pad komt waarbij het totaalplaatje klopt...


Gisteren gingen we naar de kartbaan met de jongste (hij vindt karten ge-wel-dig) en op de heenweg komen we dan praktisch langs de Karwei. En de Karwei was deze week heropend na een verbouwing... Eventjes binnenwippen dus om eens naar dat nieuwe concept te kijken.


En waar ik het het minst verwacht, daar kwam ik dus onverwachts 'mijn' leeslamp tegen!

 Het is een sobere, tijdloos uitgevoerde leeslamp van mat staal/metaal in een subtiele koper kleur. Het model heet Daimen. Tel daarbij op het prijskaartje van 109 euro en dan nog een korting van 20% daaroverheen: Een echt koopje wat mij betreft en daar word ik best vrolijk van!


Een woonwinkel tip die ik dus graag met mijn lezers deel, want volgens mij geldt er op het moment bij ieder filiaal een korting van 20% op een artikel naar keuze en het assortiment lampen vond ik verrassend uiteenlopend... Veel in de commercieel goedlopende VTwonen stijl, maar ik als liefhebber van de sobere woonstijl kon er dus ook slagen. En dat voor een betaalbare prijs!


Fijne week allemaal!

Judith







maandag 10 oktober 2016

Visitekaartje

De hal wordt vaak gezien als het visitekaartje van je huis. Zelf vind ik de voortuin al een visitekaartje: Soms zie je lelijke gevels, maar is de voortuin zo mooi aangelegd, dat je ziet dat er mensen wonen met liefde voor hun huis. Maar soms zie je ook prachtige panden, die niet tot hun recht komen vanwege een verwaarloosde voortuin... Dus ik vind dat het daar al begint.

Onze voortuin staat nog op de klussenlijst: De bestrating is bijna klaar en daarna kan de beukenhaag gezet worden. Het begin is gemaakt, maar onze tuin zal nog jaren nodig hebben om om ons en ons huis heen te groeien, dus laat ik je nu dat andere visitekaartje maar zien: Onze hal!


Bij ons in ons Brabantse dorp komen de meeste mensen gewoon achterom, maar uiteraard hebben we daardoor niet minder aandacht besteed aan ons halletje.

Net als bij ons vorige huis, hebben we er wederom voor gekozen om de hal bescheiden te houden. Natuurlijk is een royale hal een mooie binnenkomer en voor andere mensen is dat misschien doorslaggevend, maar wij trekken die vierkante meters liever bij de leefruimtes.  Ons halletje heeft aan één zijde de trap naar boven en aan de andere zijde is er een kastenwand, aangezien ik een enorme hekel heb aan rommelige kapstokken! Maar voor de rest is het niet meer dan een passantenruimte.

Toch kun je ook zo'n kleine ruimte een warme, sfeervolle uitstraling geven, wat ik geprobeerd heb door de muren te kalken in de kleur Piombo van Carte Colori. En mijn schoonpaps heeft de kastenwand in diezelfde kleur geverfd met krijtlak. Op de vloer liggen waaltjes van blauwe hardsteen en de deuren hebben strak smeedijzeren deurgrepen gekregen.


Ook de trapleuning is van smeedijzer. Dit is ons derde eigen huis en in al onze huizen heeft mijn peetoom de trapleuningen gemaakt:  Handwerk van een echte vakman, met liefde voor ons gemaakt! Wat wil een mens nog meer? Deze keer is de trapleuning wat grover dan in onze vorige huizen, want we vonden dat ons stoere, sobere huis dat wel kon hebben.


De muren van de trapopgang zijn gekalkt in de kleur Lino. In de muur is een ijzeren kozijn geplaatst, waarin het glas ingezet is met ouderwetse stopverf voor een authentiek effect. Ik wilde heel graag een raam 'ergens' binnenshuis: Ik vind zo'n doorkijkje superleuk! En dit was eigenlijk de enige optie waar dit te realiseren was.


De trap is maatwerk in massief eiken. Ik heb wel nadrukkelijk kenbaar gemaakt dat ik écht rustiek eiken wilden, want ik had al verschillende voorbeelden voorbij zien komen van mensen met diezelfde wens, maar waarbij dan toch hout gebruikt was wat te strak en netjes was. Ik kan niet anders zeggen, dan dat onze trappenman goed geluisterd heeft naar mijn voorkeur voor rustiek eiken. Het hout heeft mooie noesten, barsten en zelfs gaten!

Als afwerking kwam de trappenman met de kleurstalen van olie aan mijn bed... Op het moment dat die keuze gemaakt moest worden, lag ik met morfine op bed vanwege mijn rug en kon ik niet naar de fabriek komen, dus kwam die beste man naar mij: Topservice die je helaas anno 2016 niet meer vaak tegenkomt!

Ik heb gekozen voor een warme kleur, net zoals bij de keukenfronten. Op dit moment zie je vooral veel vergrijsde tinten, maar ik vond deze warme kleur gewoon erg mooi en tijdloos. En mijn ervaring is dat je bij het maken van dit soort keuzes dan toch echt gewoon beter je buikgevoel kunt volgen.


We hebben er destijds voor gekozen om onze trap door de trappenman in de olie te laten zetten, omdat dit toch wel een tijdrovende en intensieve klus is. Jammer, want tijdens de stucwerken is er veel stucspul in de noesten gaan zitten en zit er een witte waas overheen. Dus achteraf gezien hadden we toen beter ons geld in onze zakken kunnen houden, want nu moeten we alsnog de trap opnieuw in de olie zetten nadat we 'm eerst ontdaan hebben van de stucresten... Zo geen zin in!
 

 
 
Pas was ik bij 'Landelijk at home' en kwam ik deze mooi waxinelichthouder tegen... Aangezien degene die hier eerst stond gesneuveld was, ging deze met mij mee naar huis. Een set oude filmblikken op de grond en een winters vachtje maken het stilleven bij het bankje af. Naast het bankje staat een paraplubak van Hoffz; Niet alleen decoratief, maar nu de herfst is aangebroken ook handig!


 
Tot slot heeft Bas onlangs twee haken van datzelfde merk op de hal muur bevestigd, zodat ik mijn zelfgemaakte festoen daar een plek kon geven. Zo'n toef groen brengt toch wat meer leven tussen al die vergrijsde tinten vind ik.

Wat een lange blogpost over zo'n kleine ruimte hè haha... Ik hoop dat je het leuk vond om een kijkje te nemen in ons halletje en zie je graag weer terug bij een volgende binnenkijker!

Groetjes,
Judith